Piątkowym popołudniem zostałem osamotniony w redakcji. By uciec od poprawiania tekstów kolegów redaktorów do nowego wydania „Mobile Internet”, umysł mój strapiony spłodził kilka rozważań na temat naiwności, a może wręcz głupoty rodaka z Kanady, który posurfował po mobilnym internecie za niebagatelną sumkę 207 tys. zł.
Nie będę za koleżanką z portalu powtarzać marnej historii Piotra Staniaszka, który zwodzony sloganem reklamowym Myślał, że „nieograniczony dostęp do Internetu” oferowany przez Bell Mobility, jest faktycznie nieograniczony. Oddam się ironii...

Najdziwniejszy dla mnie w tej kuriozalnej sprawie jest fakt, który w korzystnym świetle stawia naszych rodaków w kraju. Mianowicie, fakt, iż ta nieograniczona niczym głupota, dojrzała i zakwitła nie na polskim, lecz amerykańskim lądzie. Za wielką wodą. Niczym ziarnko, które przebyło wielką podróż, by zakwitnąć i dać plon głupoty. Prawnikom na żer...

Aż dziwne, wprost nienaturalne, że podobna historia nie pojawiła się w wesołym kraju nad Wisłą, gdzie o podobne – dosłowne interpretacje różnych usług teleinformatycznych nie trudno. Weźmy np. popularne proponowanie rozmów za darmo z wybranymi numerami, które od trzech dni usiłuje mi wcisnąć jeden z konsultantów pewnego operatora. Prawda, że korci rozmawiać i rozmawiać? - Przecież za darmo! Może się skuszę?

W całym tym galimatiasie z nieograniczoną niczym głupotą – Bóg jeden wie, czy bardziej użytkownika, czy ludzi z PR Bell Mobility, zastanawia mnie najbardziej, że w naszym rodaku nie wzbudziła się wrodzona w Polakach podejrzliwość wobec „miodów”, jakie oferują nam różne firmy. Nie mogę w to uwierzyć, że swojak zza wielkiej wody, tak dosłownie wziął sobie hasło reklamowe. Zupełnie nie tak, jak rasowy Polak, który potrafi walczyć o każdy grosz zawłaszczony jego zdaniem przez operatora...