Poznałem sympatyczną kobietę. Piszę sympatyczną, bo rzadko kiedy kobieta na początku znajomości wydaje się niesympatyczna. Ponieważ słynę ze skromności, podałem jej swój numer telefonu, na co ona zaatakowała mnie: - Tylko jeden?

- Co, tylko jeden? - odparłem zdziwiony. - Masz tylko jeden numer telefonu? - zapytała wielce zdziwiona. - Tak. A co w tym dziwnego? - odpowiedziałem. - No, bo ja mam cztery numery... - zareklamowała się w sposób niegodziwe pyszny. - Idiotka – pomyślałem. - Mnie do szczęścia wystarcza jeden. Od lat mam ten sam, dzięki czemu się nie rozpraszam – odburknąłem. Spojrzała na mnie z dopiskiem „nudziarz” vel „stary pryk”. Rozstaliśmy się. - Idiotka... - skonstatowałem złośliwie.

W jednej z bardziej znanych książek Dariusza Tarczyńskiego - „Zrozumieć człowieka z wyglądu” przeczytałem, że ludzie ubierający się na tzw. „cebulkę”, mają wiele osobowości, które w jakiś sposób ukrywają i wykorzystują w odpowiednich sytuacjach. Pewnie tak samo jest z ludźmi, którzy mają wiele numerów telefonów czy e-komunikatorów. Poznana kobieta z czystej formalności zostawiła mi swoje 4 numery telefonu, 3 adresy mailowe, dwa numery Gadu-Gadu, login Skype'a, ICQ, Tlen.pl i MSN.

Po co nam a z tyle portów w wirtualnym oceanie? - zastanawiałem się rozważając o spotkaniu i swoich... 12 adresach mailowych, które zredukowałem po latach do trzech. Jednym numerze telefonu GSM, jednym numerze GG i profilu Skype. - Za dużo. I tak za dużo! Technokratyczny idiota! - stwierdzałem idąc przez Park im. Adama Mickiewicza, gapiąc się na dzieciaka grzebiącego w piaskownicy. - A ile on będzie miał adresów e-mail? Ile telefonów i komunikatorów sieciowych, gdy dorośnie? – zastanawiałem się. - Może jeden...

Być może się starzeję, ale denerwuje mnie rozproszenie tożsamości w wirtualnych realiach naszego świata. Dostrzegam potrzebę stworzenia całkiem nowej jakości komunikacji, która zintegrowałaby wszystkie internetowe komunikatory, e-maile, telefony komórkowe, VoIP-y i stacjonarne w jeden niezawodny mechanizm, logarytm – profil, który nie będzie nas rozpraszać.

Myślę, że już niebawem świat stanie przed takim właśnie wyzwaniem. Społeczeństwo Internetu zbyt wiele czasu traci na rozpraszanie się w drodze używania kilku komunikatorów na raz. Czytanie poczty z kilku adresów e-mail i sprawdzanie nieodebranych połączeń czy nieprzeczytanych SMS-ów w kilku telefonach poupychanych w kieszeniach. Potrzebny jest jeden moduł, jeden profil, gwarantujący ład w komunikacji. Wirtualny bałagan nie jest komfortem. Doświadczyłem tego decydując się na porządek.

Próby uporządkowania podejmowali twórcy wszystkich komunikatorów. Według mnie – bezskutecznie. Bo cóż to za komfort, że na Tlenie mogę rozmawiać z użytkownikami GG? - Żaden. Cóż to za komfort, że dzięki najnowszemu i swoją drogą staremu już dziecku Wirtualnej Polski – Spikowi, mogę komunikować się ze swoim dwoma kumplami z Niemiec, którzy korzystają z ICQ, jak mam Skype, z którego i oni korzystają? Komfort żaden, a jedynie zament i chaos!

Każdy z nas ma numer pesel. Swego rodzaju tablicę rejestracyjną niezbędną do poruszania się na tym świecie. Nie zmienia się on do grobowej deski. I może właśnie on powinien być nowym narzędziem, które pozwoli uporządkować bałagan w wirtualnej komunikacji. Proponowałem to pisząc swoje opowiadanie w „Mobile Internet” o standardzie MindNet, który sobie ubzdurałem. Nie bez przyczyny, wszak czuję, że nasza tożsamość w sieci ulega poważnemu rozproszeniu. Zmieńmy to!